Elżbieta Drużbacka
Korepetytor, pisarz, poeta
- Urodzona
- 1695
- Zmarła
- 14 marca 1765, Tarnów
- Zawody
- korepetytor, pisarz, poeta
Elżbieta Drużbacka, z domu Kowalska, była polską poetką epoki późnego baroku, a także pisarką i korepetytorką. Urodziła się około 1695 roku w szlacheckiej rodzinie Kowalskich. W młodości przebywała na dworze Elżbiety z Lubomirskich Sieniawskiej, gdzie odebrała staranną edukację. Około 1720 roku poślubiła Kazimierza Drużbackiego. Mieli dwie córki. Po śmierci męża w 1740 roku została ochmistrzynią córki Sieniawskich, a następnie przebywała na dworach Czartoryskich, Lubomirskich, Krasickich i Sanguszków.
Po śmierci starszej córki i sześciorga wnucząt w 1760 roku osiadła w klasztorze bernardynek w Tarnowie. Zmarła tam 14 marca 1765 roku. Jej utwory początkowo krążyły w odpisach. W 1752 roku ukazał się tom „Zbiór rymów duchownych, panegirycznych, moralnych i światowych”, jedyne wydanie jej dzieł opublikowane za życia. Zawierał między innymi poemat „Opisanie czterech części roku” oraz powieść „Fabuła o książęciu Adolfie”. Drużbacka pisała także utwory religijne, moralne i alegoryczne.
Na podstawie artykułu „Elżbieta Drużbacka” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.