Emil Prochaska

Emil Prochaska urodził się 28 sierpnia 1877 roku w Tarnowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Kształcił się także w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie, a służbę wojskową rozpoczął w cesarskiej i królewskiej Armii. Podczas I wojny światowej służył w 78 pułku piechoty, dowodził kompanią i batalionem oraz walczył na froncie włoskim i serbskim. W 1917 roku otrzymał tytuł barona i Krzyż Rycerski Orderu Marii Teresy.

W 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, a następnie pełnił funkcję attaché wojskowego w Wiedniu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził 13 pułkiem piechoty, z którym wziął udział w bitwie warszawskiej, oraz XV Brygadą Piechoty. W 1923 roku objął dowództwo 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie. W grudniu 1924 roku nadano mu stopień generała brygady. Zmarł 23 lipca 1925 roku w Romanówce, podczas dowodzenia dywizją. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari i Krzyż Walecznych.

Na podstawie artykułu „Emil Prochaska” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.