Ignacy Weinfeld

Ignacy Weinfeld urodził się 22 grudnia 1877 roku w Tarnowie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz uniwersytetach w Getyndze, Erlangen i Wiedniu, a na UJ uzyskał doktorat z prawa. W latach 1907-1918 pracował jako radca Prokuratorii Skarbowej we Lwowie. W 1916 roku habilitował się z prawa skarbowego i skarbowości na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie następnie wykładał skarbowość.

W 1919 roku został szefem Wydziału Skarbowego Komisji Rządzącej dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Orawy i Spisza, a później komisarzem likwidacyjnym dla Małopolski. W latach 1920-1922 pełnił funkcję podsekretarza stanu w resorcie skarbu; 25 i 26 listopada 1920 roku tymczasowo kierował resortem w rządzie Wincentego Witosa. Następnie był wicedyrektorem Głównego Urzędu Statystycznego i prezesem Izby Skarbowej we Lwowie. Od 1926 roku prowadził kancelarię adwokacką w Warszawie. Wykładał w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie i był docentem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Zmarł 12 marca 1939 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Na podstawie artykułu „Ignacy Weinfeld” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.