Jan Stahr

Jan Berthold Stahr, polski filolog klasyczny i filozof, urodził się 15 sierpnia 1888 roku w Tarnowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej i gimnazjum. Maturę zdał w 1907 roku. Studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, a następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim, zajmując się językiem greckim, filozofią i łaciną. Pracował jako nauczyciel w gimnazjach, między innymi w Zaleszczykach, Wilnie, Leżajsku i Rogoźnie. W 1933 roku uzyskał doktorat z filozofii na Uniwersytecie Poznańskim.

W czasie okupacji przebywał w Burzynie koło Tuchowa, gdzie pracował na roli i prowadził tajne nauczanie. Po wojnie wrócił do Poznania i uczył w I Liceum Ogólnokształcącym; w latach 1947-1948 wykładał też filozofię grecką na Uniwersytecie Poznańskim. Znał grekę, łacinę i hebrajski, zajmował się filozofią grecką oraz literaturą starochrześcijańską. Opracował i przełożył między innymi dzieła św. Wincentego z Lerynu i św. Grzegorza z Nazjanzu. Był autorem prac o Platonie, Sokratesie i świadkach Apokalipsy. Zmarł 22 czerwca 1951 roku w Poznaniu.

Na podstawie artykułu „Jan Stahr” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.