Juliusz Albinowski

Juliusz Fryderyk Albinowski, polski wojskowy i doktor prawa, urodził się 5 marca 1856 roku w Tarnowie. Uczył się w gimnazjach w Samborze, Krakowie i Lwowie, a następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. W 1876 roku wstąpił do cesarskiej i królewskiej Armii, służąc początkowo w 30 Galicyjskim Pułku Piechoty. W 1896 roku miał stopień pułkownika, a w 1904 został generałem audytorem. Podczas I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim i włoskim.

W 1919 roku przyjęto go do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika audytora. Przewodniczył komisji weryfikacyjnej dla oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W 1921 roku przeniesiono go w stan spoczynku, a w 1923 zatwierdzono w stopniu generała dywizji. We Lwowie założył Związek Oficerów Wojska Polskiego w Stanie Spoczynku i został jego pierwszym prezesem. Napisał broszurę „Nowa ustawa o urzędnikach zarządów dóbr”, wydaną w 1914 roku. Zmarł 2 listopada 1929 roku we Lwowie i został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.

Na podstawie artykułu „Juliusz Albinowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.