Juliusz Mokry

Juliusz Mokry, polski inżynier górnictwa, urodził się 4 października 1873 roku w Tarnowie, w rodzinie Stefana i Julii ze Stefańskich. Po ukończeniu gimnazjum w Jaśle wyjechał do Leoben, gdzie studiował w Akademii Górniczej. Po ukończeniu studiów w 1899 roku przeniósł się do Krakowa i podjął naukę na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim.

Przez krótki czas pracował w kopalni węgla należącej do rodziny Larisch-Mönnichów w Karwinie, po czym wyjechał do Borysławia, gdzie wykładał w szkole wiertniczej. W 1902 roku został pracownikiem urzędu górniczego, a od 1936 roku pełnił funkcję prezesa Wyższego Urzędu Górniczego we Lwowie. Był członkiem Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie i prezesem Funduszu Popierania Wiertnictwa Naftowego. W 1903 roku ożenił się z Anną z Rybaków. Otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi. Zmarł 17 lipca 1942 roku w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Na podstawie artykułu „Juliusz Mokry” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.