Kazimierz Baruch

Kazimierz Józef Baruch (ur. 18 marca 1896 w Tarnowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) był oficerem Wojska Polskiego, majorem intendentem z wyższymi studiami wojskowymi. Ukończył seminarium nauczycielskie w Tarnowie, działał w skautingu i Drużynach Strzeleckich. W 1914 roku został powołany do armii austriackiej i walczył na froncie wschodnim oraz włoskim. Od 1918 roku służył w Wojsku Polskim, uczestniczył w walkach wojny 1920 roku, a po jej zakończeniu pozostał w wojsku. W 1927 roku ukończył Wyższą Szkołę Intendentury w Warszawie. Służył w instytucjach intendentury, między innymi w Instytucie Technicznym Intendentury w Warszawie, gdzie kierował Działem Żywnościowym.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę, został wzięty do niewoli przez Sowietów i osadzony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku funkcjonariusze NKWD zamordowali go w lesie katyńskim, gdzie pogrzebano go w zbiorowej mogile. Był żonaty z Zofią z Pacułów; mieli córkę Jolantę i syna Wiesława. W 2007 roku został pośmiertnie mianowany na stopień podpułkownika.

Na podstawie artykułu „Kazimierz Baruch” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.