Szmuel Engel

Szmuel Engel, znany jako Iluj z Tarnowa, urodził się w 1852 roku w Tarnowie, z którym wiąże go przydomek. Był synem Zeewa Wolfa Engela i uczniem cadyka Chaima Halberstama z Nowego Sącza. Poślubił córkę rabiego Icchaka z Biłgoraja, a w 1872 roku został rabinem w Biłgoraju. W 1879 roku, jako cudzoziemiec, otrzymał nakaz opuszczenia Cesarstwa Rosyjskiego. Następnie osiedlił się w Rudniku, gdzie studiował kabałę pod kierunkiem rabiego Barucha z Gorlic. Pełnił także urząd rabina w Dukli.

Od 1886 roku był rabinem Radomyśla, gdzie stworzył ośrodek chasydyzmu związany z Bełzem, oddziałujący na Dębicę, Mielec i Połaniec. Pod koniec wojny opuścił miasto, a urząd przejął po nim syn Chaim Engel. W 1917 roku przeniósł się do Koszyc na Słowacji i objął stanowisko przewodniczącego sądu rabinackiego. Był autorem dzieł talmudycznych i znał klasyczną literaturę chasydzką. Cenił Szneura Zalmana z Ladów, Elimelecha z Leżajska oraz Chaima ben Arie Lejba z Sącza. Jego wnuk Elchanan Halpern publikował dzieła Engela od 1941 roku, a pełna edycja prac ukazała się w Jerozolimie w 1981 roku. Engel zmarł 19 lutego 1935 roku.

Na podstawie artykułu „Szmuel Engel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.