Wacław Dąbrowski
- Urodzony
- 14 kwietnia 1899, Tarnów
- Zmarł
- 9 czerwca 1920
Wacław Dąbrowski urodził się 14 kwietnia 1899 roku w Tarnowie, w rodzinie Kazimierza i Michaliny z Kukiełów. Ukończył gimnazjum we Lwowie. W listopadzie 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, dowodzonego przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego. Walczył z bolszewikami pod Starokonstantynowem, Krasiłowem, Tywrowem i Gniewaniem. Po rozwiązaniu korpusu przebywał w Kijowie.
W październiku 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Od lutego 1919 roku walczył na froncie litewsko-białoruskim, a w czerwcu rozpoczął naukę w Szkole Oficerów Jazdy w Starej Wsi. W styczniu 1920 roku został mianowany podporucznikiem i skierowany do 14 pułku Ułanów Jazłowieckich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził pod Wernyhorodką plutonem karabinów maszynowych, którego ogień umożliwił wycofanie się polskim oddziałom. Został ciężko ranny i zmarł 9 czerwca 1920 roku. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
Na podstawie artykułu „Wacław Dąbrowski (oficer)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.