Wilhelm Tippe

Wilhelm Kazimierz Tippe urodził się 12 września 1891 roku w Tarnowie. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a równocześnie pracował w krakowskim magistracie. W 1914 roku został powołany do armii austro-węgierskiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej służył w piechocie, a od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim. Brał udział w walkach o Przemyśl, wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej.

W okresie międzywojennym służył w 8 pułku piechoty Legionów, a następnie w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie pełnił funkcję II zastępcy komendanta i kwatermistrza. W 1937 roku awansował do stopnia majora. Był kawalerem Orderu Virtuti Militari, otrzymał także Krzyż Walecznych oraz Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi. Po agresji ZSRR na Polskę trafił do niewoli sowieckiej i obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pochowany w Piatichatkach. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go podpułkownikiem.

Na podstawie artykułu „Wilhelm Tippe” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.